"Każdy może znaleźć chorobę, chodzi o to aby znaleźć zdrowie." A. Still

Metody terapii

Holistyczna terapia manualna

Nowoczesny system leczenia oparty na badaniu, diagnozowaniu i terapii dysfunkcji w obrębie narządu ruchu (zaburzeń czynnościowych – CZST) powodujących rozmaite dolegliwości (ból, drętwienie, ograniczenie ruchomości itp.) Niektóre z nich mogą powstawać z dala od miejsca, w którym ujawnia się dysfunkcja (np. czynnościowa zmiana stanu tkanek stawu biodrowego będzie powodować ból głowy). W holistycznej terapii manualnej pacjent postrzegany jest całościowo – holistycznie, gdzie fizyczność łączy się nierozerwalnie z psychogennością.

Terapia skupia się na mobilizacji stawów, tkanek miękkich (skóry, mięśni, powięzi, ścięgien, więzadeł), manipulacjach oraz elementach pracy z narządami wewnętrznymi. Dzięki szerokiemu spojrzeniu na mechanizm powstawania choroby(patogenezę), a także możliwości oddziaływania odruchowego, holistyczna terapia manualna znajduje zastosowanie w leczeniu zaburzeń identyfikowanych w wielu dziedzinach medycyny, gdzie nie występują ewidentne zmiany poparte obiektywnymi badaniami (ortopedia, stomatologia, gastroenterologia, ginekologia itp.)

Najczęściej obserwowanym problemem w dolegliwościach jest ból, który w przekonaniu wielu pacjentów powstaje wskutek toczących się zmian zwyrodnieniowych bądź wytwórczych – czy jednak jest to słuszne założenie? Dlaczego pacjenci z takimi samymi zmianami odczuwają tak różne objawy? Uciążliwy ból, bądź jego całkowity brak? Na czym polega mechanizm, dzięki któremu terapia znosi objawy bólowe, choć zmiany, z którymi zgłasza się pacjent pozostały? – Na te i wiele innych pytań znalazła odpowiedź holistyczna terapia manualna, która poddaje leczeniu cały organizm, a nie tylko fragment ciała dający dolegliwości bólowe.

Terapia Wisceralna

Rodzaj postępowania fizjoterapeutycznego, skupionego na przywracaniu właściwej ruchomości (mobility) oraz poziomu elastyczności poprzez pracę na napięciach powięzi (otrzewnej) oraz struktur tkanki łącznej (więzadeł, kresek, sieci).

Poprzez liczne anatomiczne połączenia narządów wewnętrznych ze strukturami kostnymi (kręgosłup, miednica, żebra), mogoł wywoływać ból.Poprzez powiązania funkcjonalne (odruchowe) dysfunkcje narządów będą dawać objawy bólowe w miejscach dużo odleglejszych (np. bark, kolano, szyja). Praca wisceralna opiera się na mobilizacji z wykorzystaniem delikatnych technik, wykorzystujących dłonie terapeuty, pełniące w tej metodzie dwojaką rolę – narzędzia diagnostycznego oraz terapeutycznego. Eliminacja dysfunkcji w obrębie narządów wewnętrznych pozwala poprawić ich funkcję, wpływając na uruchomienie naturalnych procesów samoregulacji oraz umożliwia osiągnięcie długotrwałego efektu leczenia dolegliwości bólowych narządu ruchu.

Należy pamiętać, że terapia wisceralna nie zastępuje szczegółowej oceny specjalistycznej i leczenia farmakologicznego, spełnia jedynie rolę wspomagającą leczenie zaburzeń czynnościowych narządów wewnętrznych.

Kinesiotaping

Metoda terapeutyczna wspomagająca proces usprawniania w licznych jednostkach chorobowych. Do niedawna kinesiotaping stosowany był przede wszystkim w sporcie, w celu ograniczenia ilości oraz częstotliwości występowania kontuzji u zawodników, bądź stanowił element terapii wspomagającej leczenie urazów. Obecnie kinesiotaping z powodzeniem stosuje się
w przypadku większości dysfunkcji układu mięśniowo-stawowego.

Metoda wykorzystuje dedykowane tym celom specjalne plastry, które dzięki swej rozciągliwości ułatwiają nie tylko aplikację na dowolnie wybraną część ciała, lecz także pozwalają na dobór odpowiedniego poziomu napięcia, z jakim będą zastosowane- zależnie od efektu, na jakim nam zależy. Dużą zaletą plastrów jest grubość i ciężar, zbliżony do parametrów skóry, hipoalergiczność oraz właściwości wodoodporne, umożliwiające utrzymanie aplikacji przez kilka dni. Plastry nie zawierają leków, a ich działanie terapeutyczne związane jest wyłącznie z odpowiednią techniką naklejania, stosowaną przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę.

Kinesiotaping oddziałuje bezpośrednio na skórę (głównie na tzw. zakończenia Ruffiniego, receptory bólu, czucia głębokiego), układ limfatyczny, mięśnie i stawy. Bazuje na kinezjologii oraz funkcjonującym w organizmie procesie samoleczenia, dlatego też jego działanie ma skutek długofalowy. Metoda nie wpływa na ograniczenie ruchomości w stawach i nie stanowi przeszkody w prowadzeniu dotychczasowego stylu życia. Podstawowe funkcje kinesiotapingu to głównie redukcja objawów bólowych, rozluźnianie napięć powięziowo-mięśniowych, poprawa funkcji nadmiernie rozciągniętych grup mięśniowych. Nieoceniony w poprawie czucia proprioceptywnego (głębokiego) ciała, stanowi doskonałe uzupełnienie innych metod terapeutycznych.

Terapia Cranio-Sacralna

Opona mózgowo-rdzeniowa pełni rolę przekaźnika napięć zstępujących z czaszki w kierunku kości krzyżowej. Dzięki temu połączeniu tworzy się swego rodzaju mobilność układu nerwowego i płynu mózgowo-rdzeniowego, który spełnia istotną rolę krążąc w obrębie membran czaszki, rdzenia kręgowego oraz kości krzyżowej. Przykładowo, pozwala to na kliniczne wytłumaczenie współzależności pomiędzy upadkiem na pośladki, a występującym po nim bólem głowy.

Powód upośledzenia systemu czaszkowo-krzyżowego mogą stanowić trzy rodzaje urazów – fizyczne (wypadki), psychiczne oraz poporodowe. Terapeuta z pomocą odpowiednio zastosowanego dotyku może wpływać na poprawę naturalnych zdolności samoregulacji organizmu poprzez normalizację napięć w obrębie czaszki, kręgosłupa i miednicy.

Diagnostyka i terapia tkanek miękkich:

Terapia złożona z trzech modułów skupionych na kończynie dolnej, kończynie górnej oraz kręgosłupie. Jej kluczowym założeniem jest diagnostyka dysfunkcji na poziomie tkanek miękkich w przypadku konkretnego schorzenia, bądź urazu oraz zastosowanie odpowiednich technik terapeutycznych ukierunkowanych na redukcję objawów bólowych.

Techniki zabiegowe to poizometryczna relaksacja, terapia punktów spustowych, techniki aktywnego rozluźniania, rozluźnianie mięśniowo-powięziowe, mobilizacje stawowe, taping medyczny, kinesiotaping i wiele innych. Szczególną zaletą tego rodzaju terapii jest bardzo często szybki spadek bólu oraz stworzenie właściwych warunków dla prawidłowego przebiegu procesu gojenia uszkodzonych struktur.

Masaż głęboki (Deep Tissue Massage)

Forma terapii tkanek miękkich skupiona wokół przywracania prawidłowego napięcia powierzchownych i głębokich warstw mięśni i tkanki łącznej (powięzi). W przypadku przewlekłego napięcia lub uszkodzenia, w tkance pojawiają się zrosty (sztywne, bolesne pasma tkanki), które mogą występować zarówno na poziomie mięśni, jak i ścięgien oraz więzadeł. Zrosty mogą przyczyniać się do blokowania krążenia, wywoływania bólu, ograniczenia ruchomości bądź powstawania ognisk zapalnych. Masaż głęboki poprzez powolne rozluźnianie, wydłużenie, likwidację zrostów oraz nieprawidłowych wzorców ruchowych znosi ból i pomaga przywracać prawidłowy zakres ruchomości w sposób efektywny i przyjemny dla pacjenta.

 

Taśmy Mięśniowo- Powięziowe (Anatomy Trains)

Koncepcja rozpoznawania zaburzeń w systemie mięśniowo-powięziowym oraz tworzenia skutecznych strategii terapeutycznych ukierunkowanych na terapię konkretnego schorzenia lub dysfunkcji.  Praca na jej podstawie odwołuje się do analizy postawy ciała oraz zastosowania technik mobilizacji powięzi w celu normalizacji napięć mięśniowych oraz przywrócenia równowagi napięć w całym ciele. Dzięki tej metodzie terapeuta wpływa na poprawę wzorca postawy pacjenta, kształtowanie prawidłowych wzorców ruchowych, a także na złagodzenie wielu dolegliwości.

Przykładem, który dotyczy wielu pacjentów, jest siedzący tryb życia/pracy, prowadzący bardzo często do przykurczu tylnej grupy mięśni uda, co wpływa na zaburzenia w kręgosłupie lędźwiowym, w dalszym etapie powodując przenoszenie napięć ku górze, w kierunku odcinka piersiowego i szyjnego kręgosłupa, dając również objawy w postaci częstych bólów głowy. Powstałe napięcie powoduje nie tylko ból, lecz także wadę postawy, ponieważ w tej sytuacji przeciążeniu ulega przód stopy.

W swojej pracy wykorzystuję głównie pracę nad następującymi taśmami:

  1. Taśmą Powierzchowną Przednią SFL (Superficial Front Line)
  2. Taśmą Powierzchowną Tylną SBL (Superficial Back Line)
  3. Taśmą Boczną LL (Lateral line)
  4. Taśmą Spiralną SL (Spiral line)
  5. Taśmą Kończyny Górnej (Arm line)

Terapia McKenzie

System diagnostyki i leczenia zespołów bólowych kręgosłupa i kończyn autorstwa Robina McKenzie, oparty na znajomości wzorców bólowych i analizie zachowania się objawów, zarówno w wywiadzie, jak i badaniu przedmiotowym. Nadrzędne cele terapii McKenzie to likwidacja objawów bólowych, przywrócenie możliwie pełnej funkcji strukturom generującym ból, zapobieganie nawrotom dolegliwości oraz edukacja pacjenta. Podczas pierwszej wizyty terapeuta przeprowadza dokładny wywiad, analizując dotychczasowe objawy (ich pochodzenie, sytuacje, w których ulegają zmianie), poddaje ocenie badania obrazowe (RTG, MRI, TK), wpływ dotychczasowego leczenia,
a także postawę ciała w statyce i dynamice itp. Następnym krokiem jest przeprowadzenie badania funkcjonalnego, opartego na wykonywaniu testu powtarzanymi ruchami. Ocena ta pozwala na indywidualne dostosowanie ćwiczeń dla każdego pacjenta.

Metoda McKenzie dzieli zaburzenia kręgosłupa na trzy główne grupy, uwzględniające przyczynę i stopień zmian zwyrodnieniowych w obszarze kręgosłupa i głównych stawów:

  1. Zespół Posturalny – widoczne przeciążenie statyczne w pozycji końcowego zakresu ruchu tkanek niezmienionych patologicznie
  2. Zespół Dysfunkcyjny – widoczne przeciążenie w pozycji końcowego zakresu ruchu tkanek zmienionych patologicznie
  3. Zespół Derangement -uszkodzenie lub przemieszczenie struktur wewnątrzstawowych

Ćwiczenia funkcjonalne

Ćwiczenia funkcjonalne mają za zadanie przywrócić pacjenta do sprawności z przed urazu. Dostosowywane są zawsze do potrzeb jakie pacjent ma, do funkcji jakie chce sprawować oraz do jego możliwości ruchowych. Dla niektórych ćwiczenia skupiać się będą na tym by mógł poprawnie funkcjonować w dniu codziennym – by mógł chodzić, wiązać buty, jeść, sprzątać czy gotować, dla innych będzie to trening nakierowany na powrót do sportu, który uprawiał wcześniej lub chce uprawiać w przyszłości.
Ćwiczenia funkcjonalne są zawsze zindywidualizowane, nastawione na osobiste cele pacjenta. Mają zapobiegać nawrotom dolegliwości bólowych bądź ponownym kontuzjom. Stosowane są u wszystkich pacjentów w formie ćwiczeń wykonywanych w domu lub autokorekcji wprowadzanej w ciągu trwania całego dnia.

Do góry